Tο
pagefile ή αλλιώς
virtual memory, είναι μία λειτουργία που κάνει το λειτουργικό μας σύστημα για να μας παρέχει συνέχεια όση μνήμη κι αν χρειαστούμε.

Ο υπολογιστής μας, εχει διαθέσιμη
μνήμη ram πχ των 2 ή 4 GB.
Όμως, μέρος αυτής της μνήμης ξεκινάει να γεμίζει από τη στιγμή που το λειτουργικό μας σύστημα φορτώνει.
Το αποτέλεσμα, είναι να έχουμε λιγότερο διαθέσιμη μνήμη τη στιγμή που έχει φορτώσει το λειτουργικό σύστημα και όλες οι επιμέρους λειτουργίες του.
Έτσι, αν πρόκειται να τρέξουμε μια μεγάλη εφαρμογή, η ram που είναι ελεύθερη δεν αρκεί να καλύψει της ανάγκες.
Για παράδειγμα αν ανοίξουμε το Photoshop, το Corel και το Word παράλληλα, πιθανόν να μην φτάσει η μνήμη να τα φορτώσει όλα(άρα θα άνοιγε μόνο όσα "χωρούσαν").

Για να αποφευχθεί το φαινόμενο αυτό, υπάρχει το
pagefile -
virtual memory.
Αυτή η λειτουργία λοιπόν, ελέγχει τη RAM μας για δεδομένα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα ή χρησιμοποιούνται πιο σπάνια και τα αντιγράφει στο σκληρό δίσκο, σβήνοντάς τα από μέσα της για εξοικονόμηση χώρου.
Επειδή αυτή η διαδικασία γίνεται αυτόματα, εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι και ξέρουμε ότι μπορούμε να ανοίξουμε τα πάντα χωρίς να τελειώσει ποτέ η μνήμη RAM στον υπολογιστή μας!
Επειδή όμως ο σκληρός δίσκος είναι πιο αργός από την ram, όταν έχουμε μεγάλο όγκο δεδομένων και χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό το pagefile, ο υπολογιστής μας αν και ανταποκρίνεται με επιτυχία, καθυστερεί.
Και θα μου πείτε γιατί δεν βγάζουν μνήμες RAM με χωρητικότητες όσο ένας σκληρός δίσκος;
Για το λόγο ότι η μνήμες ram είναι πολύ πιο ακριβές και αν έβγαινε μνήμη όσο ένας
σκληρός δίσκος, θα είχε απαγορευτική τιμή!
